“ — Ne yapmak gerek peki? Sağlam bir arka mı bulmalıyım? Onu mu bellemeliyim? Bir ağaç gövdesine dolanan sarmaşık gibi Önünde eğilerek efendimiz sanmak mı? Bilek gücü yerine dolanla tırmanmak mı? İstemem! Herkesin yaptığı şeyleri mi yapmalıyım Le Bret? Sonradan görmelere övgüler mi yazmalıyım? Bir bakanın yüzünü güldürmek için önünde şaklabanlık edip, Taklalar mı atmalıyım? İstemem! Eksik olsun! Her sabah kahvaltıda kurbağa mı yemeli? Sabah akşam dolaşıp pabuç mu eskitmeli? Onun bunun önünde boyun mu eğmeli? İstemem! Eksik olsun! Ciğeri beş para etmezlere mi “yetenekli” demeli? Eleştiriden mi çekinmeli? “Adım Mercuré dergisinde geçse” diye mi sayıklamalı? İstemem! Eksik olsun böyle bir şöhret! İstemem! Eksik olsun! Korkmak, tükenmek, bitmek… Şiir yazacak yerde eşe dosta gitmek. Dilekçeler yazıp içini ortaya dökmek? İstemem! Eksik olsun! İstemem! Eksik olsun! Ama şarkı söylemek, düşlemek, gülmek, yürümek… Tek başına… Özgür olmak… Dünyaya kendi gözlerinle bakmak… Sesini çınlatmak, aklına esince şapkanı yan yatırmak… Bir hiç uğruna kılıcına ya da kalemine dokunmak… Ne ün peşinde olmak, para pul düşünmek, İstediğin zaman Ay’a bile gidebilmek. Başarıyı alnının teriyle elde edebilmek. Demek istediğim asalak bir sarmaşık olma sakın. Varsın boyun olmasın bir söğüdünki kadar. Yaprakların bulutlara erişmezse bir zararın mı var? - Dök içindeki öfkeyi dostum. Ama saklama benden beni sevmediğini.

“Ji ber vê yekê divê çi bê kirin? Ma divê ez piştek zexm bibînim? Ma ez wê bi bîr bînim? Mîna pîsikê ku li qurmê darê hatiye pêçan û bifikire ku tu mîrê me yî? Li şûna hêza destikê bi enerjiyê hilkişin? Ez naxwazim! Ma ez çi bikim ku her kesê din dike, Le Bret? Ma divê ez ji bo destpêk pesnê binivîsim? Ma divê ez henekê xwe bikim û li ber wezîrek solên xwe bikim da ku wî bişirînim? Ez naxwazim! Bila winda bibe! Ma divê em her sibe ji bo firavînê beqan bixwin? Ma divê ew sibe û êvarê bigere û pêlavên xwe li xwe bike? Ma divê ew li ber vê yekê serî bitewîne? Ez naxwazim! Bila winda bibe! Ma divê em ji kesên bêqîmet re bibêjin “qabilîyet”? Ma divê ew ji rexneyan dûr bikeve? Ma divê em bifikirin, "Eger tenê navê min di kovara Mercuré de hate gotin?" Ez naxwazim! Bila navûdengek wusa ji dest were! Ez naxwazim! Bila winda bibe! Ditirsiyan, westiyan, westiyan... Li şûna helbestan diçûn cem hevalan. Daxwaznameyên xwe dinivîsin û dilê xwe eşkere dikin? Ez naxwazim! Bila winda bibe! Ez naxwazim! Bila winda bibe!Lê stran, xewn, diken, dimeşin... Tenê… Azadbûn… Bi çavên xwe li cîhanê dinêrin… Dema ku hûn lê dihizirin dengê xwe bilind dikin, kulika xwe dihejînin... Destê xwe li şûr an pênûsa xwe ji bo tiştekî ne... Ne lêgerîna navûdengê, ne ramana pereyan, Heta ku hûn bixwazin dikarin biçin Heyvê. Bi xwîn û tîrêja xwe bigihêjin serkeftinê. Yanî, nebin gemarê parazît. Dibe ku hûn ne bi qasî bîrîkê be. Ku pelên te negihêjin ewran ma zerar heye? - Hêrsa xwe derxe hevalê min. Lê ji min veneşêre ku tu ji min hez nakî.